Bu yazı 227 defa okunmuştur

Tarih İncelemeleri Dergisi
	Sayı I 1983
	Sayı II 1984
	Sayı III 1987
	Sayı IV 1989
	Sayı V 1990
	Sayı VI 1991
	Sayı VII 1992
	Sayı VIII 1993
	Sayı IX 1994
	Sayı X 1995
	Sayı XI 1996
	Sayı XII 1997
	Sayı XIII 1998
	Sayı XIV 1999
	Sayı XV 2000
	Sayı XVI 2001
	Sayı XVII-I 2002 Temmuz
	Sayı XVII-II 2002 Aralık
	Sayı XVIII-I 2003 Temmuz
	Sayı XVIII-II 2003 Aralık
	Sayı XIX-I 2004 Temmuz
	Sayı XIX-II 2004 Aralık
	Sayı XX-I 2005 Temmuz
	Sayı XX-II 2005 Aralık
	Sayı XXI-I 2006 Temmuz
	Sayı XXI-II 2006 Aralık
	Sayı XXII-I 2007 Temmuz
	Sayı XXII-II 2007 Aralık
	Sayı XXIII-I 2008 Temmuz
	Sayı XXIII-II 2008 Aralık
	Sayı XXIV-I 2009 Temmuz
	Sayı XXIV-II 2009 Aralık
	Sayı XXV-I 2010 Temmuz
	Sayı XXV-II 2010 Aralık
	Sayı XXVI-I 2011 Temmuz
	Sayı XXVI-II 2011 Aralık

Bu yazı 522 defa okunmuştur

Pargalı Damat İbrahim Paşa, Maktul ya da Makbul İbrahim Paşa olarak da bilinir, (1493, Parga [bugün Yunanistan'da]- 15 Mart 1536, İstanbul) Kanuni Sultan Süleyman saltanatı döneminde 1523?-1536 yılları arasında sadrazamlık yapmış, önemli siyasal ve askeri olaylarda rol oynamış Osmanlı devlet adamı.

Pargalı Damat İbrahim Paşa (Sebald Beham)

Kökeni

Bugün Yunanistan’da kalan Parga yakınlarındaki bir köyde doğdu. Değişik kaynaklarda doğumunda Rum ya da İtalyan kökenli olduğu belirtilmektedir. Babası bir balıkçıydı (İbrahim Paşa’nın anne ve babasını sadrazamlığı sırasında İstanbul’a getirttiği kayıtlara geçmiştir). 6 yaşında korsanlar tarafından kaçırılarak Manisa’da satıldı. Kanuni şehzadeliği sırasında Manisa’da karşılaştığı ve arkadaşlık kurduğu İbrahim’i maiyetine aldı.

Yükselişi

Kanuni’nin maiyetinde idamına kadar geçirdiği yıllar boyunca onun yakın arkadaşı ve danışmanı oldu. Kanuni padişah olduktan sonra onunla birlikte İstanbul’a geldi ve Osmanlı Devleti’nde Sadrazamlık, Anadolu ve Rumeli Beylerbeylikleri ve Seraskerlik (1528?29-1536) dahil olmak üzere en üst düzeylerdeki görevlerde bulundu.

Kanuni’nin Padişah olması ile birlikte ilk önce Hasodabaşılık görevine atanarak bu noktadan sonra kendi yetenekleri ve Kanuni ile aralarındaki sıradışı güven ilişkisi sayesinde hızla yükseldi.

1521′de Belgrad’ın Fethinde görev aldı. 1522′de Rodos seferine katıldı.Bu durumdan dolayı İbrahim 1523′te,(Çeşitli kaynaklarda 1522 ve 1524 olarak da tarihlenmektedir. E.J. Brill’s first encyclopaedia of Islam, 1913-1936, Volume 2 By Martijn Theodoor Houtsma’a göre 27 Haziran 1524) sadrazamlığa getirildi. 1524′te Kanuni’nin kızkardeşi Hatice Sultan ile evlendi. Mısır’da asayişi sağlamakla görevlendirildi ve kendisine Mısır Beylerbeyi unvanı verildi. Macaristan seferine katıldı ve Mohaç Savaşı’nın kazanılmasında önemli rol oynadı.

Daha sonra Anadolu’daki Alevi-Türkmen isyanlarını bastırmakla görevlendirildi. Anadolu’da aldığı kanlı tedbirlerle isyanları sona erdirdi. I. Viyana Kuşatması ile sonuçlanan 2. Macaristan seferine katıldı. Avusturya İmparatorunu Osmanlı Sadrazamına eşit sayan 1533 tarihli İstanbul Antlaşması’nın müzakerelerini yürüttü. Safevilere karşı düzenlenen Irakeyn seferine katıldı. Tebriz’i aldıktan sonra Kanuni’nin kuvvetleri ile birleşti ve Bağdat’ın fethinde görev aldı.

İktidarı

(Pargalı Damat İbrahim Paşa ve elçileri gösteren bir minyatür)

İbrahim Paşa’nın dönemindeki gücünü ortaya koyacak en önemli veri; Kanuni tarafından Seraskerlik makamına (Osmanlılarda önceleri seferdeki orduya kumanda eden vezir, sonraları da milli savunma bakanına verilen ad.) getirildiğinde İmparatorluğun o güne dek dört tuğa simgelenen gücünün yedi tuğa çıkarılması ve İbrahim Paşa’nın da altı tuğ taşımaya yetkili kılınmış olmasıdır. Kanuni’den eksiği sadece Hilafet tuğudur. Osmanlı imparatorluğunun o dönemde bilinen dünyayı şekillendiren dominant dış politikasının kontrolü tamamen İbrahim Paşa’nın elindedir. Ayrıca Avusturya İmparatoru Ferdinand da Avusturya – Osmanlı barış anlaşması sırasında İbrahim Paşa’yı eşiti tanımış ve Osmanlı İmparatorluğu nezdinde temsilcisi olmasını istemiştir.Venedik diplomatlarının İbrahim Paşa’ya Kanuni’ye atıfla “Muhteşem İbrahim” dedikleri kayda geçmiştir. Fransa ile yürütülen işbirliğinde önemli rolü vardır.

Ölümü

Pek çok tarihçi, yabancı elçilerin İbrahim Paşa’yla görüşmelerine ilişkin hazırladıkları raporlarından yola çıkarak onun iktidar hırsıyla pek çok kararı kendi başına buyruk verdiği savında bulunmaktadır.[1] Bu nedenle, 1536 yılında gücünden kaygılanan Kanuni Sultan Süleyman’ın emri ile öldürüldüğü iddia edilmektedir.[kaynak belirtilmeli] Bunun dışında ölümünde Hürrem Sultan’ın da büyük bir rol oynadığı öngörülür.

Geride Bıraktıkları

13 sene sadrazamlık yapan ve Farsça, Rumca, Sırpça ve İtalyanca bilen İbrahim Paşa, bugün Türk ve İslam Eserleri Müzesi olarak kullanılan İbrahim Paşa Sarayından başka, İstanbul, Mekke, Selanik, Hezergrad (Razgrad) İbrahim Paşa Camii ve Kavala’da Cami, Mescid, Mektep, Medrese Zaviye, Hamam ve Çeşme gibi eserler inşa ettirmiş ve bunlara vakıflar tahsis ettirmiştir. Önemli bir sanat ve özellikle edebiyat hamisidir.

Kaynak : Wikipedia

Bu yazı 964 defa okunmuştur

Fakat bu iki güzide çiçeğin Türk-İslam Kültürü için önemi daha da fazladır. Camiler, medreseler, dergahlar, askeri binalar, devlet binaları, Kur’an ve diğer kitaplar ve aklınıza gelebilecek daha birçok şey Lale ve Gül motifleriyle süslüdür.

Peki sizce bu iki çiçeğin bu derece yaygın kullanımı sadece güzellikleriyle mi alakalı?

Bu iki çiçeğin önemini anlatmadan önce Ebced hesabıdan bahsetmekte fayda var ;

“Ebced hesabı, Ebced rakamlarını yani alfabetik bir sayı sistemini kullanarak, kelimelerin sayısal değerini hesaplamaktır. Arap abecesinin eski sıralanışında (elif, ba, cim, dal) ilk dört harfinin okunuşlarıyla (E-B-Ce-D) türetilmiş bir sözcüktür. Arap alfabesiyle yazılan bir yazıdaki harflerin sayısal değerlerinden (cifr) tarih bilgisi gibi gizlenmiş bilgileri çıkarmaya yönelik çalışma yapanlar da olmuştur. Hâdiselerin vukuu zamanının tesbiti için harflere izafe olunan kemiyete denilir. Yahut diğer bir tarif ile, bir hadiseyi tevrih için kullanılan ve rakamları harften ibaret olan bir hesaptır. Buna “hesâb-ı cümel” de denilir. Arap ebcedinin İberî ve Aramî elifbasından alındığına şüphe yoktur. Fakat Araplar, diğer Sami lisanları bilmedikleri ve Araplıklarıyla iftihar ettikleri cihetle bu sekiz kelimenin menşei hakkında hurâfî bir takım tevile giriştiler. Mesela bu kelimeden altısının (Meyden) hükümdarlarından altı kişinin adı, yahut altı şeytanın veyahut hafta günlerinin ismi olduğunu söylerler. Bizzat Arap dil bilimcilerinden “Müberred” ve “Seyrafi” gibi anlayışlı alimler, bu tefsir ve tevillerin hurâfî olduğunu, ebcedi teşkil eyleyen kelimelerin fi’l-asl ecnebi bulunduğunu söylemişlerdir. Sonraları bu kelimeler muska, vefk gibi şeylerde kullanılmış ve her birine adedî bir kıymet verilmiştir. Yahudilerin Uhud-ı Kadîm Tefsirinde bu harfleri bu suretle kullandıkları görülüyor”

İşte yukarıda bahsettiğimiz bu hesap gereğince “Allah lafzının hilal e , muhammed lafzınında gül e  tekamül eder. Bu sebepledir ki Bu iki çiçek Türk ve İslam aleminde önemli yer tutar.

Bu yazı 1758 defa okunmuştur

II. Abdülhamîd’in ilk padisahlik yillarinda, Rus Harbînden üç sene kadar sonra (1296 – 1880) Istanbul’a bir Japon heyeti gelmisti. Heyet, Japon Imparatorunun akrabasindan (Prens Hebi) nin baskanligi altindaydi.

Asil gayesi Avrupa’yi gezmek, Japon ilerleyisinin temellerini kuvvetlendirmek olan heyet, Istanbul’a ugramayi, Türkiye’nin halini de görmeyi ihmâl etmemisti. Resmî bir sifati olmayan heyete, sarayca alâka gösterilmemesi gayet tabiîyken, Abdülhamîd aksini yapmis, heyeti, yâverleri ve tercümanlarina karsilatmis, Beyoglu’nun en iyi otelini ikâmetlerine vermis ve bütün masraflarini üzerine almisti…

Abdülhamid, Dogu milletlerinden biri olan Japonlarin bas döndürücü terakki hamlelerini büyük bir merakla tâkip ediyor, vatanina ait yükseltme sirlarindan belki onlarin vaziyetinde kendi eliyle çözebilecegi bir mânâ ariyordu. Bu bakimdan heyetle alakalanmis, Japonlari Yildiz’a dâvet ederek kendilerine göz kamastirici bir ziyafet vermis, onlari yakindan görmek ve tanismak istemisti.

Bu temasm neticesinde heyet, ertesi günü ziyaret ettigi Sadrâzama iki Dogulu millet arasinda siyasî ticarî münasebetler kurulmasini teklif etti, teklifleri Rusya’ya karsi biraz ihtiyatli olmak sartiyle müsai karsilandi. 1881′de Türkiye’nin Moskova sefiriyle oradaki Japon elçisi arasinda mevzu teskil eden bir anlasma projesi, bir müddet Osmanli Hariciyesini mesgul ettiyse de, neticede, Rusya kaygisi yüzünden, Japonlari siyasî anlasmaya girilmeksizin ticarî bir yakinlik ve ruhi dostluk kurulmasi, gerektigi anda da bu dostlugu hemen ittifaka döndürülebilecek bir mahiyet tasimasi münasip görüldü.

Aradan alti yil geçince, ikinci bir heyet… Heyet, bu defa maresal rütbeli (Prens Akihito) baskanliginda… Bu Prens, Günesin Oglu farzedilen Mikado’nun yegeni, dayisinin oglu…

Abdülhamid, Prens’e ve heyete büyük alâka gösterdi, onlari Dolmabahçe Sarayi’na misafir etti ve Yildiz’a dostça karsiladi.

Bu defa heyetin vaziyeti resmiydi. Prens, Abdülhamîd’e Mikado’nun gönderdigi en büyük Japon nisanini takdim ediyor, Sultan ise o zamana kadar hiç bir ecnebî devletten nisan kabul etmedigi halde, onu zevkle benimsiyordu.

Prens, Hünkâra, Mikado’nun hususî bir mektubunu getirmisti. Mektupta hiçbir sir yok, sadece siyasi ve ticarî sahalarda iki milletin yakinlasmasina ait dilekler var… Fakat üslûbunda öyle bir eda mevcut ki, Abdülhamid’e Rusya’ya karsi basi sIkilir sIkilmaz hemen Japon destegini vâdetrnekte…

Abdülhamid bu manâyi, hemen sezdi, sezdigini de Prens’e göz isaretiyle bildirircesine hissettirdi, ayni mânâya bagliligini Prens’e hesapsiz ikramlar ve iltifatlar seklinde gösterdi. fakat disariya hiçbir ipucu vermedi.

Japon Prensi, mes’ut, memleketine dönerken Payitahtta büyük mesele:

— Japon heyetinin ziyaretine mutlaka mukabele etmek sart… Fakat hangi sehzadeyi ve beraberinde kimleri göndermeli?.. Böyle bir ziyaret bütün Avrupa’yi, hele Rusya’yi müthis kuskulandirir. Ne yapmali?..

Vezirler, parmaklarini sakaklarina dayamis, bunu düsünürken, Abdülhamîd, formüllerin en ince ve sahânesini buldu. Sadrâzam Kâmil Pasa’yi saraya çagirtti ve emrini verdi:

— Japonlarin ziyaretine karsilik olarak, siyasi mânâ tasiyan blr heyet göndermeyecegiz de, talim ve terbiye vesilesi altinda bir mektep gemisi gönderecegiz. Bu gemi, bayragimizi, Hindistan ve Çin sularinda ve müslümanlarin oturdugu adalarda dalgalandiracak…

Japonya’ya karsi resmi vaziyeti de esasta sIki dostluk nisanesi altinda bir ilmi tetkik seyahati olacak…

Karar derhal tatbik edildi ve «Ertugrul» isimli gemi, seçkin bir kadroyla Japonya’ya gönderildi.

Gemiye, Bahriye Nâziri’nin damadi Miralay (albay) Osman Bey kumandan tâyin edilmis ve bu degerli subayin vazifesi, hakikatte, Sultan’in mektubunu Mikado’ya vermek, hediyelerini takdim etmek ve fevkalâde murahhas olmak üzere tâyin edilmisti.

Miralay Osman Bey olarak yola çikan «Ertugrul’» kumandani, gemi Singapur’a varinca, yolda pasaliga yükseltildi. Mikado’nun huzuruna pasa olarak çikmaya hazirlandi; ve Istanbul’da verilmeyip yolda bahsedilen bu rütbe hâdisesi de yine Sultan’in siyasî dehâsindan bir örnek oldu.

Taktigi, bütün nazarlarin “Ertugrul” üzerine çevrildlgi bir anda fazla alâyis ve seyahat üzerinde hususî blr kiymet belirtmemekti.

«Ertugrul», (1306 – 1890) yilinin 26 Mayis günü, onbir ay süren bir seyahatten sonra Yokohama limaninda…

O zamanin seyrüsefer sartlarina göre, bu seyahat, Türk Bahriyesi adina bir basari… Yol boyunca ugranilan Islâm ülkelerinde yildizli hilâlin dalgalanisi bakimindan da muazzam ruhî kiymet…

Karsilikli merasim toplari atilirken, gemiye gelen Japon Tesrifat Nâziri, Osman Pasa’nin elini hararetle sIkarken söyle diyordu:

— Hos geldiniz Amiral ! Hasmetlû Mikado Hazretleri adina sizi selâmladigim su dakikada hilâl ve günesin birlesmis oldugunu görmekle saadet duymaktayim !

«Ertugrul» gemisinin sembollestirdigi mânâ ve sahislara gösterilen alâka ve sicaklik, Mikado’dan çöpçüye kadar pek büyük oldu. Arada, bellibasli ve madde madde sinirli bir anlasmaya varilmaksizin, bir daha gelmeyen bir güne ismarlanmis olarak, ruhi yakinlik ve dostluk zemini tamamiyle kuruldu. «Ertugrul» her aksam, etrafindaki binlerce Japon kayigina 50 kisilik bandosiyle konserler vererek üç ay kadar Japon sularinda kaldi ve nihayet döndü.

Dönemedi.

Hareket edecegi gün Japon Bahriye Nezaretinden barometrelerin birden çok düsmüs oldugu ve Japon Denizi’ne ait korkunç firtinalardan birinin patlamasina ihtimal bulundugu, bu yüzden hareketini geciktirmesi gerektigi haberini almasina ragmen denize açildi.

Hareketinin ertesi aksami, Japon Denizi’nin o müthis tayfununa yakalanis… 44 saat, ha batiyor, ha batti, su yüzünde bir findik kabugu gibi firtinayla bogusma; ve neticede (Osima) kiyilarindaki kayaliklar üstünde parçalanmis… Içindekilerin çogu sehit, gerçek sehit… 607 candan, kurtulabilenler 69 kisi… Osman Pasa bogulanlar arasinda…

«Ertugrul» hakkindaki en güzel sözü bir Japon gazetesi söyledi:

“— Ertugrul vazifesini yapmistir.”

Japonya ve Türkiye’de duyulan aci, her mikyasin üstünde… Mikado, kendi sularindaki felâket yüzünden dövünür ve elindeki 69 kazazedeye ne yapacagini bilemezken, Abdülhamid, günlerce ne yedi, ne içti, ne de lâf edebildi.

Türk kazazedelerini Istanbul’a getiren iki Japon harb gemisine halk ve Abdülhainîd tarafmdan alâkalarin en coskunu…

Abdülhamîd’in Japonlar ve Japonya mevzuunda baslicâ emeli, Avrupalîlasirken sahsiyetini elde tutan ve ondan zirnik feda etmeyen bu milleti, siddetle atildigi yükselme yolunda gerçek dine de ulastirmakti. Nitekim, Japonya’da «Dinleri înceleme» adinda bir de tesekkül kurulmus ve kongre tertiplenmisti. O güne kadâr Japonya’da pek fena ve kaba, sekilde yürütülen Islâm propagandasi, iste bu vesileyle birdenbire Japon halkinin ruhuna yöneltilebilir ve Dogunun bu muazzam milleti elinde Müslümanlik yepyeni bir hamleye kavusabilirdi.

Abdülhamîd, bu dâvaya çok ehemmiyet verdi; ve Japonlar tarafindan istenilen din kitaplarini, kütüphanesinin en nâdide eserleri arasindan seçip gönderdi ve bu kitaplarm arasina bir de, üzerindeki insan emegi bakimmdan madde ölçüsüyle paha biçilmez bir Kur’ân ilâve etti. Toplanacak kongre üstünde de en derin sekilde müessir olmayi düsünürken, misyonerler ve kozmopolitler tarafindan araya bin fesat sokuldu ve basari yollari kapatildi. Mikado ise, yine ayni fesatlar yüzünden böyle bir kongreye lüzum görmedigini ve tebaasinin fert fert diledigi dini seçmekte hür oldugunu ilân etti.

1904 Rus – Japon Harbinde koca Rusya’yi dize getiren Japonlarin ruhundaki ham mistigi anlayan ve onu îslâmiyetle kemallestirmek isteyen Abdülhamid, böylece, Japonlar nezdinde gizli bir müttefik muhafaza etmekten baska bir imkân bulunmadigini anladi ve her sahada niüdafaadan ibaret olan kaderine boyun egdi.

Kaynak: Necip Fazil Kisakürek, Ulu Hakan – Ikinci Abdülhamid Han, s. 294-298

Bu yazı 1698 defa okunmuştur

Fransızlar, her sene nehrin Almanlar’daki kısmına geçip mahsulün tümünü
toplayıp götürüyorlardı.
O sıralar, birliğini temin edemeyen güçsüz Almanlar ise buna fazla ses
çıkaramıyorlardı tabiî. Her sene böyle olunca çareyi Osmanlı Sultanına
durumu yazıp, imdat istemekte bulurlar.

Mektupta şöyle denmektedir:
“Fransızlar her sene bize zulmediyor, mahsulümüzü elimizden alıyorlar.
Siz ki, dünyaya adalet dağıtan bir imparatorluğun sultanı, İslamiyet’in de
halifesisiniz. Bizi şu zulümden kurtarın. Asker gönderin. Ürünlerimizi
bu sene olsun toplama imkanı sağlayın.”

Çöküş faslına girildiği bir zamana denk gelen yardım isteğini inceleyen
padişah asker göndermeyi mümkün ve gerekli görmez; yalnızca asker
elbisesi göndermeyi kâfi bulur ve cevabı bir mektupla beraber içi askeri elbise dolu üç çuval yollanır.

Şaşkına dönen Almanlar, çuvalı alıp
mektubu okurlar:
“Fransızlar korkak ademlerdir.
Onlara yeniçeri göndermemize gerek yoktur.
Yeniçerimizin kıyafetini görmeleri kâfidir.”
Çuval içindeki Osmanlı askerinin elbiselerini adamlarınıza giydirin.
Mahsul zamanı, nehrin görülecek yerlerınde dolaştırın. Karşıdan gören
Fransızlar için bu kâfidir.”
Bağ bahçe sahipleri hemen Osmanlı askerinin kıyafetini kapışırlar.
Hasat vakti büyük bir heyecanla yeniçeri kıyafetinde, nehir kıyısında
dolaşmaya başlarlar.
Ertesi gün, karşıdan gelen haber, Almanlar’ın sevinç çığlıkları atmalarına
sebep olur:
“Osmanlılar’dan imdat geldiğini düşünen Fransızlar, korkudan köylerini
de terkederek iç kısımlara doğru kaçmaktalar.
Mahsulünüzü rahatça toplayabilirsiniz. Zulüm sona ermiştir.”
Bu olay, Mülhaymli’lerin gönüllerin de taht kurmuştur.
Giydikleri yeniçeri kıyafetlerini, daha sonra Mülhaym’a bağlı Karlsruhe müzesine koyup ziyarete açarlar.
Şehrin en yüksek binasına da Osmanlı bayrağı asarlar. Ayrıca, halen
olayın yıldönümünde de şehirde bir karnaval düzenleyip ,
hadiseyi temsilen kutlarlar.

Bu yazı 4426 defa okunmuştur

En son Bangkok Suvarnabhumi Havaalanına varmıştık ve size ordaki ufak ayrıntıladan bahsetmiştim.

Gezi planımıza göre sıradaki durak Phuket. Phuket’de biraz zaman geçirip sonra Bangkok’a dönmek ve burda zaman geçirip evlerimize dönme fikir bize daha cazip geldiği için Bangkok’da kalmadan Phuket’e gitmek için Asia Air’in 10:15 uçağını beklemeye başlıyoruz.

Güneydoğu Asya’da yer alan ülkeler arasında hizmet veren havayolları gerçekten çok ucuz. Tabi bu dediğim bagaj fazlanız olmadığı durumda geçerli ki bagaj fazlanızın olmaması mümkün değil çünkü bagaj limitleri çok az. Her şekilde bagaj limitinizi geçiyor ve extra para ödüyorsunuz.

Biz Bangkok’dan Phuket’e giderken Asia Air’i seçtik. İnternetten kolayca yapabildiğiniz bir rezervasyon sonrası biletinizi alabiliyorsunuz.  Uçakları konforlu ve ikram servisi Pegasus Havayolları ile aynı. Herşey paralı :)

Benim Tayland yolculuğum Türkiye’ye göre yaz sezonunda oldu. Fakat bu dönem Taylan’a göre kış. Tayland’a turistik bir takvim işliyor ve insalar iki mevsim ismi söylüyor. Türkiye’ye göre yaz fakat onlara göre kış olan LOW(düşük) Sezon, ve Bize göre kış Tayland’a göre yaz olan HIGH(Yüksek)sezon. Bizim şansımız LOW sezon olmasıydı. Zira Tayland’a  gelirken uçak biletlerinden tutun otellere hatta aldığınız meyva fiyatlarına kadar herşey bu iki sezonda farklıdır. Ki zaten kış dediğimi bakmayın buranın kışı yine bizim yazdan sıcak :) O yüzden imkanınız varsa Taylan’a kış mevsiminde gidin. Zira Kış bile yeterince kalabalıktı yaz ayını tahmin bile edemiyorum.

Evet yolculuğumuza tekrar geri dönelim. Bangkok’tan havalandıktan 1 saat sonra Phuket Havaalanındaydık. Phuket Tayland’ın güne bölgesinde bir ada. Ama uzaklarda değil. Kıyıya yakın bir mesafede.

Burada heryer ada dolu. Uçakla Phuket’in üstünden geçerken daha birçok ada ve adacık gördük .

Güzel manzaralar eşliğinde Phuket’in üstünden süzülerek Phuket Uluslararası Havaalanına iniyoruz. Doğal olarak Bangkok’daki havaalanında küçük fakat bir ada havaalanına göre gayet güzel ferah ve düzenli bir havaalanı.

Havaalanında bizi Otel’in Havaalanı Transfer görevlisi karşılıyor. Birkez daha direksiyonu sağda yer alan bir araca oturup otelimize doğru yola çıkıyoruz.

Havaalanından otelimize yaklaşık 40 dakikada ulaşıyoruz. Bu süre içinde şöförün çatpat ingilizcesi yolculuğun neşeli geçmesine neden oluyor. Bu sırada ilginç bir olay yaşanıyor. Görevli bize sormadan Bir tur firmasının önünde duruyor ve içerdeki bayan direk ynaımıza gelip hizmetlerini saymaya başlıyor. Normalde Türkiye’de olsa direk polis çağırabilirim böyle bir durumda. Ama neler olacağını görmek için bekliyorum. Kadını biraz dinleyip turlar hakkında bilgi sahibi olup yolumuza devam ediyoruz. Bu arada taksiciye fırçamı kayıyorum tabi yoksa içimde kalırdı :)

Bu arada yolculuk sırasında tüm fast food noktalarını aklıma kazıyorum acil durumlar için :)

Ayrıca şunuda değinmeden geçemeyeceğim. Zira okadar insa olmasına rağmen heryer hala yağmur ormanı havasını yansıtıyor. zaten evler ve yollar’ın dışındaki heryer çok sık bitki örtüsü içeriyor. Yolda giderken park etmiş Filleride görmek mümkün.

Ve nihayet otelimize geliyoruz. Tayland’ın her noktasında alıştığımız üzere insanlar süper ötesi bir gülümseme ve izzeti ikramla bizi karşılıyorlar. Bizi otantik lobilerinde özel kokteylleriyle bekletirken onlar pasaport işlemlerini hallediyorlar. Zaten yolculuğun yorgunluğuyla koltuktan hiç kalmak istemiyorum açıkçası.

Bu arada bizi karşılayan ekipde 10 kişi var desem yeridir. Öyle içten bi hizmetleri varki sanki yıllardır görmedikleri babaları gibi hissettim. Hani babaları gelse bunsan fazla sevinmezler :)

Derken anahtarımızı alıyoruz ve 2 otel görevlisi arkadaşda bize eşlik ediyor. Odamıza girince resimlerde gördüğümüzden daha harika bir oda bizi bekliyordu. Ben hemen balkona çıktım manzarası nasıl diye? Ve sanırım aralıksız 5 dk kıpırdamadan izlemişimdir manzarayı. Karşımda Tropikal ormanlar ve yer yer bulutlar. Biraz ilerde Tayland’ın en büyük Budha’sı. Süper bir şekilde karşımda duruyordu.

Ayrıca Otel’de her türlü konfor düşünülmüştü. Gittiğimiz otel 3 yıldızlı bir oteldi.  Fakat Türkiye’de 5 Yıldızlıyım diyen geçinen oteller gerçekten 5 Yıldıza sahipse bu otelin 10 Yıldızı olmalı. İnanılmaz bir dekora sahip olan otel her türlü imkanıda sağlamakta.

Devamı… 3. yazıda

Bu yazı 1537 defa okunmuştur

Moskova Gezi Notları bitmiş değil. Ona herzaman devam ederiz. Fakat Tayland Gezisi hala sıcaklığını korurken ve ayrıntılar aklımdayken yazmak istedim …

Öncelikle Tayland Hakkında hemen kısa bilgimizi verelim ;

Tayland Krallığı, eski adıyla Siyam kısa adıyla Tayland bir Güneydoğu Asya ülkesidir.

Krallıkla yönetilmektedir, ana dili Taycadır, nüfusun %90 lık büyük bölümü budist inanışına sahiptir. Kutsal Tapınaklarda beslenilen siyam kedisi tüm dünyada ünlüdür. Thai dilinde melekler şehri anlamını taşıyan Bangkok ise başkentidir. Turizme önem verilir, turistler saygıyla ve çiçeklerle karşılanır. Budist geleneği gereği ülkede budizm için büyük paralar harcanır ve tapınaklar kurulur, yaşatılır. Suya dayanıklı bir ağaç olan, yatçılık, mobilya ve havuz sektörünün vazgeçilmez malzemesi Tik ağacından çok güzel oymalar, eserler görmek ve/veya satın almak mümkündür. Ülkeyi gezecek yabancıların dikkat etmesi gereken davranış şekilleri vardır. Bir taylandlı yanında başkasının başını, saçlarını okşamak, ayakla bir şeyi işaret etmek ve thai şekli selamlaşmayı yapmamak hoş karşılanmaz. Ülke kara incinin vatanıdır.

Bu yukarıda ki bilgiler doğru olmakla birlikte Wikipedia’dan alıntıdır.

Genel bilgilerin ardından ben size seyahat rotam dahilinde Tayland’ı naçizane anlatmaya çalışacağım…

Yukarıda’da belirttiğimiz gibi Tayland’ın başkenti Bangkok. Bu sebepten dolayı bir önemli bir nokta ve bazılarının Asya’nın başkenti demesine neden olacak kadar önemli bir pozisyonda. İstisna bir durum olmassa uçağınız mutlaka Bangkok Suvarnabhumi havaalanına inecektir.

Ben Moskova’dan Bagkok’a uçtum. Ama Türkiye’den de gelseniz farkeden birşey yok. Tayland Türklere vize uygulamayan bir ülke(zaten birçok ülkeye de vize uygulamıyorlar) bu sebepten dolayı beklemiyorsunuz. Ayrıca Havaalanından extra bi ücrette almıyorlar. Büyük bir sorununuz yoksa kapıdan direk geçiyorsunuz.

Bangkok Suvarnabhumi Airport gerçekten çok güzel ve ferah bir havaalanı. inanılmaz dekore edilmiş ve çok büyük.

Yandaki resimler Hava Alanının iç avlusu diye adlandırabileceğimiz bir yer. Bahçenin ortasındaki klübe de nedir? diye soracak olursanız. O tarz evleri Tayland’da sıkça göreceksiniz. Bizde Havalanında ilk defa görünce dikkat etmiştik ama sonra heryerde olunca artık bakmıyorsunuz bile. Ruh Evlerinin temelindeki inanc, herseyin bir ruhu oldugudur. Ustune bastigimiz topraklar, golgesinde oturdugumuz agaclar ve ayaklarimizi soktugumuz derelerin de birer ruhu var. Belli bir yeri bir ev, bir is yeri, bir tarla veyahut bir magbet olarak kullanmadan once, o bolgedeki doganin iyi huylu ruhlarina bir ev insa ederek onlari bir nevi orada sabitliyorsunuz ve gunluk adak olarak Ruh Evlerinin onune meyve, tutsu, cicek veya buna benzer sunumlarla evinizi kotu ruhlardan ve kotuluklerden korumalarini istiyorsunuz. Inanisa gore Ruh Evini keyfinize gore herhangi bir yere ve herhangi bir zamanda da yerlestirmeniz mumkun degil. Bunun icin bir Brahma rahibinin gokyuzunun en uygun oldugu zamanda insaat alanina gelip bir rituel ile ruh evinin nereye yerlestirilecegine karar verir. Ve gene rituellere uygun sekilde Ruh Evi yerlestirilir, icine minik insan figurinleri koyulur ve dualarla birlikte adaklar sunulur.

Kisaca Ruh Evi bundan ibarettir deyip konuyu kaparabilirim :) kapatmamak icin ama yanip tutusuyorum cunku bununla ilgili baska hikayelerim de var :D

Havalanı dediğim gibi çok büyük ama bir okadar da kolay bir havalanı. Pratik geçişlerle heryere ulaştırıyor sizi. içerisinde Döviz büroları, fast food , thai food ve diğer lezzetleri bulabileceğiniz alanlar, alış-veriş imkanı , beklerken oturup film izleyebileceğiniz tek kişilik mini sinema salonları, internet cafeler ve daha birçok şeyi barındırıyor. Ayrıca her milletten insan görmek mümkün.  Mesela bana Türkçe konuşan yaşlı bir Taylandlı bayan dahi denk geldi. Bagaj fazlasını benim valizlerime koymayı teklifini etti :)  Ablamız Türk geleneklerini tam anlamıyla kapmış dedim içimden :)

Havalanında beklemek zorunda kalan ve açıkmış okuyucularımız için birkaç yararlı bilgi vermedende geçmeyelim. Öncelikle Mc Donalds olmasa da Burger King var telaş yapmayalım :) Ayrıca birkaç tanınmış fast food markası ayrıca Starbucks ve Gloria Jeans gibi birşeyler içeceğiniz mekanlar mevcut. Bunun dışında doğal olarak Thai yemekleri heryerde var. Japon ve Çin restaurantlarıda mevcut. Ama bunlar dışında eğer ilk defa gidiyorsanız kesinlikle denk gelmeyeceğiniz bir mekan önermek istiyorum. Hemen zemin katta Tablotcu var. Buraya giderseniz hem herçeşit damak zevkini bulabilirsiniz. hemde inanılmaz ucuz fiyatlara. Yani 2 kat üstte vereceğniz ücretin 3de 1 fiyatına çok güzel yemekler ve çok güzel bir ortam var.  Tablot dediğimede bakmayın. Self servis diye öyle dedim. yoksa aynı zamanda elit bir mekan :)

Benim Gezi güzergahıma göre bir sonraki durak Phuket olacak.  Yazının ikinci bölümünde görüşmek üzere :)

Bu yazı 1481 defa okunmuştur

Leningrad (şimdiki adı Saint Petersburg) kenti, Mihver Devletler’e bağlı kuvvetlerce 8 Eylül 1941 tarihinde son kara bağlantısı da kesilerek kuşatılmıştır.

Herne kadar Sovyet kuvvetleri kente 18 Ocak 1943 tarihinde dar bir kara koridoru açmayı başardıysa da Alman kuşatması, 27 Ocak 1944 tarihine kadar 872 gün sürmüştür. Leningrad kuşatması, modern tarihin en uzun süreli ve en yıkıcı kent kuşatmalarından biridir ve en ağır kayıplarla sonuçlanmış üçüncü kuşatmasıdır. II. Dünya Savaşı’nın diğer en kanlı kuşatmaları, Stalingrad Muharebesi ve Berlin Muharebesi’dir.

Bu kuşatmadaki ilk göze batan nokta Alman Kuvvetlerinin ilerleme şansı varken bilerek şehri kuşatma altına alması ve tüm ikmal noktalarını kesmesi sonucu halkı aclığa mahkum etmesidir.

Sovyet kuvvetleri kuşatmayı kaldırana kadar Alman Hava Kuvvetleri özellikle ikmal depolarını , balıkçı iskelelerini ve daha birçok ikmal olanağını özellikle vurarak şehri tamamen aç bırakmıştır.

872 gün süresince halk Sovyet rejim tarafından Geçici Gıda Kurulu’na bağlanmıştır. Bu kurum Haklı oluşturan bireylere göre erzak miktarını belirlemktedir. Kuşatmanın ilk zamanlarında 500 gr olan kişi başı miktar. kuşatmanın son iki ayında çoçuklar için 100 gr, askerler için 125gr , kadınlar ve yaşlılar için ise 80 gr seviyelerine kadar düşmüştür. Halk bu gıdalarını kendilerine verilen kuponlar aracılığıyla alıyordu. Zaten kuşatmanın sonucunda halk okadar kötü bir duruma geldi ki kuşatmanın bilançosu çok ağır oldu. Tam 1.500.000 ölü.

2. Dünya Savaşındaen çok kayıbı veren Ruslar için Leningard’ın önemi büyüktür. Savaş Sonucunda 20 Milyonu aşan toplam ölü sayısının birbuçuk milyonu açlıktan Leningard’da ölmüştür.

Kuşatmanın Kaldırılması :

Kuşatma, Sovyet birliklerinin Leningrad-Novgorod Harekâtı ile kentin güney kesimindeki Alman kuvvetlerini geri attığı 27 Ocak 1944 tarihine kadar sürmüştür. Bu harekâta, Leningrad Cephesi ve Volkhov Cephesi kuvvetlerinin yanı sıra 1. ve 2. Baltık Cepheleri de katılmıştır. Baltık Filosu hava unsurlarının % 30′u, harekâtın son evrelerinde savaşa katılmıştır.  Fin kuvvetleri ise 1944 yılının yaz aylarında Vyborg Körfezi ve Vuoksi Nehri gerisine atılmıştır.

Kronoloji :

1941

• Nisan – Hitler, Barbarossa Planı ve Generalplan Ost çerçevesinde Leningrad’ı işgal ve imha etmeye karar verdi.
• 22 Haziran – Mihver kuvvetleri Barbarossa Harekâtı ile Sovyetler Birliğinin istilasına başladı.
• 23 Haziran – Leningrad Cephesi Komutanı General Popov, Leningrad güney savunma mevzilerini incelemek için yardımcısını görevlendirdi.
• 29 Haziran – Luga Hattı tahkimatına, kadın ve çocukların tahliyesi ile birlikte başlandı. 
• 27 Haziran – Hitler, Kuzey Ordular Grubu Karargahını ziyaret etti. Ayrıntılar konusunda anlaşma sağlanmıştı. Hitler, Leningrad’ın aralık ayında ele geçirilmesini emretti.
• 31 Temmuz – Karelyan Kıstağında Sovyet 23. Ordusu mevzilerine yönelik Fin taarruzu, savaş öncesi Fin – Sovyet sınırına ulaştı.
• 20 Ağustos – 8 Eylül Alman bombardımanı Leningrad’daki endüstriyel tesisleri, okulları, hastaneleri vurdu. Sivillere ait konutlarda da hasar var.
• 21 Ağustos – Hitler’in 34 sayılı emri. “Leningrad’ın, Fin kuvvetleriyle birlikte kuşatılması…”
• 20 – 27 Ağustos – Kentten sivillerin tahliyesi, demiryolu hattı ve diğer çıkışlara yönelen taarruzlarla engellendi.
• 31 Ağustos – Fin kuvvetleri, savunma hatlarını düzleştirip savunmaya çekildiler.  Bu hat, 1939 Kış Savaşı öncesindeki sınırdı.
• 6 Eylül – Alfred Jodl, Fin yetkilileri saldırıyı sürdürmek konusunda ikna etmeye çalıştı fakat başarı sağlayamadı.
• 2 – 9 Eylül – Fin kuvvetleri Beloostrov ve Kirjasalo idari bölgelerini işgal ederek yeni savunma düzeni aldılar.
• 8 Eylül – Alman kuvvetleri Ladoga Gölü kıyılarına ulaşarak Leningrad’ın karadan kuşatılması tamamladılar.
• 10 Eylül – Joseph Stalin, Leningrad Cephesi Komutanlığı’na Mareşal Voroşilov yerine General Jukov’u atadı.
• 12 Eylül – Alman bombardımanı, Leningrad’ın en büyük erzak deposunu imha etti.
• 15 Eylül – von Leeb’in 4. Panzer Grubu, Moskova taarruzu için bu bölgeye intikal ettirildi.
• 22 Eylül – Hitler’in emri, “Saint Petersburg, yeryüzünden silinmelidir.” Ve açıklaması, “… Sivil nüfusun yaşamlarının güven altına alınması, bizi ilgilendirmez”
• 8 Kasım – Hitler, Münih’te yaptığı bir konuşmada şunu açıklıyor, “Leningrad, açlıktan ölmelidir.”
• 10 Kasım – Sovyet karşı taarruzu başladı. Taarruzların devamında 30 Kasım 1941′de Alman kuvvetleri, Tikhin Nehrinden Volkhov Nehri’ne çekilmek zorunda kaldılar. Sovyet taarruzları, Alman kuvvetlerinin Leningrad’ın doğusunda Svir Nehri mevzilerindeki Fin kuvvetleriyle birleşmesini önledi. 
• 6 Aralık – İngiltere, Finlandiya’ya savaş ilan etti. Bunu, Kanada’nın, Avustralya’nın ve Yeni Zelanda’nın savaş ilanları izledi.

1942

• 7 Ocak – Sovyet Lyuban Taarruzu başladı. Taarruz, 16 hafta sürdü ve Sovyet 2. Şok Ordusu’nun imhasıyla, başarısız olarak sonuçlandı.
• Ocak – Kızıl Ordu kuvvetleri, kuşatmayı yarmak amacıyla Nevski Pyataşok köprübaşı için bir taarruz başlattı. Her iki taraf açısından da ağır kayıplarla geçen muharebeler 1943 yılının Mayıs ayına kadar sürdü. Sovyet harekâtı kısmen başarılı oldu.
• 4-30 Nisan – Luftwaffe’nin Sovyet Baltık Filosu gemilerini batırmayı amaçlayan “Buz etkisi” harekâtı başarısız oldu. ^[56]
• Haziran-Eylül – Alman topçusu, 800 kg.lık toplarla Leningrad’ı bombaladı.
• Ağustos – İspanyol 250. Piyade Tümeni (Mavi Tümen), Leningrad’a aktarıldı.
• 14 Ağustos-27 Ekim – K Deniz Müfrezesi, Ladoga Gölü’nde Leningrad ulaşım bağlantısını kesmek amacıyla faaliyete geçti.
• 19 Ağustos – Kızıl Ordu kuvvetleri 8 hafta sürecek Sinyavin Harekâtı’nı başlattı. Harekât, Leningrad kuşatmasını yarmakta başarısız olduysa da Alman Kutup Işıkları Harekâtı karşısında önleyici bir taarruz olarak etkili oldu.

1943

• Ocak-Aralık – Leningrad’a yönelik Alman bombardımanı öncesine göre artmış olarak devam etti.
• 12 Ocak-30 Ocak – Sovyet , Ladoga Gölü kıyılarından kente bir kara köprüsü açtı.

1944

• 14 Ocak-1 Mart – Kızıl Ordu birlikleri kuşatmayı atmayı amaçlayan birkaç taarruz harekâtı başlattı.
• 27 Ocak – Leningrad’daki Alman – Fin kuşatması kalktı. Alman kuvvetleri kuşatma mevzilerinden 60-100 km. geri atıldılar.
• Ocak – Alman kuvvetleri geri çekilmeden önce bazı tarihi bina ve yerleşimleri yağmalayıp imha ettiler. Kentin çevresindeki birçok tarihi bina ve ev, yağmalandı ve sonra imha edildi. Çok sayıda tarihi eser, Nazi Almanyası’na taşındı.

Kuşatma süresince 3.200 konut, 9 bin ahşap yapı (yangınlarda), 840 fabrika ve işletme imha oldu

Bu yazı 1620 defa okunmuştur

Türk olmak, Osmanlı’nın borcunu ödemektir. Hovarda babanın borçla yaşayan evladı gibi. Kosova’da ve Bosna’da, Batı Trakya’da ve Makedonya’da bilmem kaç asır geçmişte kalan meselelerin hesabını vermektir.

Türk olmak Kıbrıs’ta, Hocalı’da, Anadolu’da ve Balkanlar’da soykırıma uğrayıp karşılığında yapmadığın soykırımla suçlanmaktır.

Türk olmak faşist olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sahip çıktığınca. Türk olmak demokrat ve çağdaş olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sövdüğünde.

Avrupa’da hor görülmek Türk olmaktır, ataların bir çok asır önce Viyana’yı kuşattığı için ve hoş görülmemektir tabii ki sadece kuşatıp; Napolyon gibi bütün Viyana’yı yakmadığın için.

Türk olmak Selanik’te Pontus Anıtı’nın, Viyana’da çiğnenen yeniçeri minberinin ve Malta’da papazın üzerine bastığı Türk bayrağı heykelinin önünden geçmektir.

Türk olmak zordur, çetindir ve eziyetlidir. Üç kıtadan dönüp, bir küçük yarımadada misafir muamelesi görmektir.

Sayısız imparatorluk kurmak Türk olmaktır, aynı zamanda sayısız imparatorluk yıkmak da Türk olmaktır.

Arabaya koşulan ilk atın vatanında, ilk yazılı antlaşmanın imzalandığı yurtta, yazının bulunduğu, paranın icad edildiği her metrekaresinden bereket fışkıran bu yurtta, kalkınmak için yabancı sermaye beklemektir.

Türk olmak; Troya’dan bu yana, Sümer’den bu yana serpilerek gelse de, tarihten eski bu topraklarda, bütün zamandan damıtılarak gelen yüksek değerlerine rağmen, bir haftalık hafıza ile yaşamaktır.

Doğu Roma’yı da Batı Roma’yı da yıkıp, yeni Roma olan AB’ye girmeye çalışmaktır Türk olmak.

Türk olmak, Mostar’da köprüdür, Kerkük’te kaledir, İstanbul’da Kızkulesi’dir, Anadolu’da buğdaydır, Çukurova’da pamuktur, Ege’de tütün, Karadeniz’de fındık, Trakya’da ayçiçeğidir.

Türk olmak Çanakkale’de ölmektir. Çanakkale’de ölmeden önce düşmana su vermektir, onun yaralısını sırtında kendi hastanesine taşımaktır. Düşmanın ardından rahmet okumak, kanlından helallik almaktır.

Türk olmak, harap bir ülkede, zengin ülkelerin müstemlekesini reddedip, tahtadan kılıç ve ipten üzengi ile, paylaşacak ve sahiplenecek tek varlığı fakirlik olmasına rağmen, yedi düvele meydan okumaktır.

Türk olmak askere davul-zurna ile uğurlanmaktır, belki de dönmeyeceğini bilerek. Türk olmak, annenin şehit oğlunun ardından ‘bir oğlum daha olsun, onu da vatan için göndereceğim’ demesidir. Babanın gözyaşlarını tutarak, tabutuna son kez dokunurken ‘vatan sağ olsun’ demesidir.

Türk olmak ‘Türk çayında radyasyon olmaz’ yalanları ile, ‘gusül abdesti alana aids bulaşmaz’ dolanları ile yaşamaktır. Her hükümetin enkaz devraldığı, ama asla ardında enkaz bırakmadığı ülkede olmaktır.

Türk olmak, ecdadın yaşadığı kıtlıktan dolayı, çayın yanında gelen şekerden fazla olanı garsona geri vermektir. Aynı nedenle Türk olmak, yemeği ziyan etmekten korkmaktır. Göz hakkına, diş kirasına saygıdır.

Türk olmak. Evindeki bir kap aşın yarısını tanrı misafirine vermektir. Kendi yerde, misafiri döşekte yatırmaktır Türk olmak.

Türk olmak, milli maçta ağlamaktır. Ayhan Işık’a, Belgin Doruk’a aşık olmaktır. Türk olmak, aşkını ölesiye sevmektir. Aşkı için ölmektir, öldürmektir. Sevdiceğinin elini bir tez tutamadan, toprağa girmektir. En güzel aşk şiirlerini yüreğinde hissetmektir.

Türk olmak. Milletine sövmektir, ama başkasına sövdürmemektir, Türk olmak.

Türk olmak, saz çaldığında, ney üflendiğinde, kös dövüldüğünde ve kaval çaldığında, yüreğinin derinlerinde bir sızı sezmektir, bir de Yemen Türküsü’nde… Hayatın sana verdiklerine ‘nasip’, vermediklerine ‘kısmet’ demektir. Her işin ‘hayırlısına’ inanmaktır ve ‘feleğe’ küfretmektir ve ağlamamak için çok gülmekten çekinmektir.

Türk olmak, Asya’da batılı, Avrupa’da doğulu diye tepki görmektir. Irk sözünü bilmeden yaşamak, yaradılanı Yaradandan ötürü sevmektir.

Magazin programları ile dizilerin arasına sıkışsa da, silkinip üzerindeki ölü toprağını atabilmektir.

Türk olmak, mahalle maçı için aynı saatte, on kişi buluşamazken, milyon kişinin bir araya gelmesidir. Tavla oynarken bile kavga ederken, milyon kişinin kavga etmeden gösteri yapabilmesidir.

Türk olmak, buhran zamanında Arjantin’de de mağazalar yağmalanırken, daha ağır buhranda sorumlusuna en ağır cezayı tek bir cam kırmadan sandıkta kesmektir.

Türk olmak en zayıf gününde bile dünyaya meydan okumak, en dertli gününde bile her ufunetin bir şafakta biteceğini bilerek tevekkül göstermektir.

Zor iştir Türk olmak.

Türk olmak Anadolu’da her düşen yağmur damlasına hamdetmek, her çıkan başak için şükretmektir.

Türk olmak, medeniyetler mezarlığı Anadolu’da dik durabilmektir.

Bu yazı 1576 defa okunmuştur